Mood Indigo is geïnspireerd op L'Écume des jours, Michel Gondry's verfilming van Boris Vian's roman 'Froth on the Daydream' uit 1947.

Colin is rijk, hij houdt van het eten dat zijn kok maakt, hij houdt van zijn pianocktail (samentrekking van piano en cocktail), en zijn vriend Chick. Op een dag vertelt Chick dat hij een meisje heeft ontmoet dat Alise heet en waarmee hij een gemeenschappelijke passie heeft: de schrijver Jean-Sol Partre.

Colin ontmoet haar vriendin Chloe en is op slag verliefd. Ze trouwen, maar Chloe wordt ziek tijdens hun huwelijksreis.  Colin besteedt zijn fortuin aan de behandeling van Chloe, waarbij hij zijn kok ontslaat en zijn pianocktai verkoopt en in armoede vervalt als Chloe overlijdt. 

De esthetiek van de film verandert van kleurrijk en grillig naar monochroom en tragisch naarmate de film vordert. De geur is gebaseerd op donkere houtachtige noten met veel wierook, wat de jazzscore van de film weergeeft. 

wanneer ogen elkaar voor het eerst ontmoeten, onhandigheid, vreugde, dit zou liefde kunnen zijn, alles komt in orde, de stilte voor de storm, duisternis, verlies van geliefden, dood, wrok, reflectie...

of in andere woorden:

rode peper, romeinse kamille, geranium, waterlelie, musk, sandelhout, wierook, amber, cederhout, patchoeli

Mark Buxton